Archive for the ‘SCHOOL’ Category

Be Grateful Everyday

Posted: March 18, 2015 in MY EXPERIENCE, SCHOOL, THOUGHTS
Tags: , , ,

Several hours ago, my heart is nowhere to found ; as it is throbbing so uncontrollably quick. The moment when I woke up at 7 am, I began to anticipate that the worst is yet to come. Soon, I picked up my cellphone to check the time lapsed since I rose from my cold bed. The floor seems to be pushing my feet to the space between the air and the ground. Chilling inside, I drank four glasses of water to lessen the nervousness pulling my body side to side. There where I stood steadily, I peeked at the window and watched how the sun shone on everything under it : how elegant its rays penetrate the neon-colored hearts; how its solarbeams reach the river-crossed and gold-struck eyes.

As I walked towards school, I’m still certain (and hopeful) that we could pass our programming defense. The fact that we stayed 9 pm last night was no joke at all. And as one of my classmates saw the other’s eyes teeming with rivulets of dirty white drops, I felt a strong empathy to one another. And as one of the members who didn’t help that much, I still hoped for the best that our main programmer would still be able to cope up the near-to-losing-hope scenario. Our eyes that night folded like leaflets lacking air, as for us we’re on the verge of throwing our hopes away. Like what others say- we can do it!

So the morning rush was sweet but bitter breeze kept coming passing through the corridors. Heading to the topmost floor, I witnessed them -Eyes have no sleep, minds wander inside the program, trying to squeeze every juice left between the brains and the codes. It’s so hard to see your teammates doing everything just to pass while you’re just standing on the distance, watching their suffering. I can’t take that to happen due to the fact that all of us are experiencing the same mental anguish.

The moment has come but thanks to my mates because instead of backing out without prior knowledge ( or just little knowledge) regarding the program, they strengthened their desire and confidence to an unimaginable level. Who would have done that while under extreme pressure? So much to say, the defense went smooth and quite jagged at the same time which we find still successful ( or at least a bigger % of surpassing). We barely aced it!

At the end of the day, my simple thank you won’t be still enough to repay the efforts of  our main programmer. From her sacrifices of late night staying up to teaching us how the code works, I still hope for the day that I could pay her efforts not in terms of money but in terms of good will and good deeds. I’m so grateful to meet people like her who never just think of herself but thinks of the greater good of our welfare. How beautiful God’s hands are! He cared so much that he made the finest people who will lead other’s lives; teach them how to color a rainbow and show them how to make the earth spin in a series of galactic elegance.

Still, I have so many things to thank for and I couldn’t count them all. From my life to friends and possessions, I think I’m still one of those luckiest and blessed kid ever lived. Trudging the streets with bright city lights as I look upon those children in the corner- some have no food to eat, no clothes to wear and no life to spare. Still, I’m thankful to God for his greatness he showed to me- How unfair life is, we still managed to survive somehow. This is the way of gratefulness as is – a blessing to seal in the jar of today’s adventure; so mysterious and prepossessing.

How good God is. Being endlessly thankful to Him is enough to pay half of his sacrifices he’d done for us. The other half goes on how we handle our lives and now up there, he’s already happy with that. JUST LOOKING AT OUR SMILES, HE’S ALREADY FULFILLED IN GIVING US PERPETUAL LOVE AND GRACE.

Fieldtrip o Bus Joy Ride?

Posted: January 22, 2015 in MY EXPERIENCE, SCHOOL
Tags: , , ,

Parang pang karaniwan lang ang araw na ito para sa akin. Bitbit ko na naman ang kahel na bag na may halong itim sa aking likuran. Hindi na ito puno ng mga damit gaya ng bag ko noong nakaraang engcamp ngunit pagkain naman ang mga nasa loob nito. Kawawang hangin. Walang kapangyarihang gumalaw sa loob ng bag sapagkat nasasakop ng mga pagkain ang lahat ng espasyong nasa loob.

Ngunit,isang tipikal na araw lang ito para sa akin.

Katulad ng aking inaaasahan, medyo huli ang alis ng bus namin. “Magiging tao na ulit kami”, bulong ng iba habang papuntang Maynila.

Andiyan na naman ang mga gusaling nagpapataasan, ang maitim na usok ng siyudad at ang nakakainis na traffic jam.  Habang kami ay naglalakbay, ang dami kong napapansin habang ako ay nagmamasid; mga matandang nanlilimos, mga nagtitinda sa daan at mga pangkaraniwang taong naglalakad. Kung sana natutukan lang ng gobyerno nang maayos ang buhay ng mga taong ito, kaunti lang siguro ang manlilimos ngayon at mas lalong uunlad ang ekonomiya ng bansa. Naalimpungatan ako nang saglit at naisip na hindi ito ang oras para mag-isip ng mga bagay na masyadong malalim. Ang kailangan ko lang ay mag-enjoy sa fieldtrip na ito. Ngunit mag-eenjoy nga ba ako gaya ng isang taon?

Kaunting oras lang ay nakarating na kami sa unang destinasyon; ang Bacavalley na nasa San Pedro, Laguna. Noong una, napakainteresado ko sa pupuntahan na ito. “Wow, powerplant”, iyan ang una kong impresyon. Sa totoo lang, gusto ko lagi ang makapunta sa mga powerplant, dahil marami akong tanong sa isipan na hindi pa nasasagot. Ang mga higanteng makina, mga nagkikiskisang bakal at mga tubong nagtatayugan ay ilan lamang sa mga bagay na makikita sa isang planta.Bago namin malibot ang planta, nagsagawa muna ng mabilisang pag-iinform sa amin ang isang safety engineer ng Bacavalley. Wala pa sa kalahati ay inantok na ako dahil binabasa lang naman niya ang nakalatag sa tela na iniilawan lamang ng isang projector. Siguro ay dahil alam niyang mas mauunawaan namin ang mga prosesong kanyang binanggit kapag nakita na naman nang malapitan ang mga makina. Sa oras na ito, sinamahan na niya kami sa mga makina na ginagamit sa proseso ng pagkokonbert ng methane sa elektrisidad. Ang galing hindi ba? May silbi pala ang mga basura at dumi ng hayop sa paggawa ng elektrisidad. Akala ko ipapakita sa amin yung mismong mga proseso para lubos na maunawaaan kung paano nangyayari ang ganoong conversion process. Ipinakita lang pala ang mga kagamitan at kung ano ang nagagawa ng mga ito, na para sa akin ay nakakadismaya sa bahagi ko dahil gusto ko pa naman talagang makita kung paano kinokolekta ang methane mula sa landfill. Ganoon talaga minsan, may mga bagay kang gustong makita ngunit hanggang imahinasyon na lang ang mga iyon.

Umusad ulit kami. Kung gaano katahimik sa unang pinuntahan ay siya namang ikinaingay namin sa loob ng bus. Mas masaya sa loob ng bus kumpara sa unang destinasyon. Ang mga tinig na mababa at mataas ay naghahalo sa hangin na parang obra maestra, lalo’t may pangyayari pa kung saan ang lahat sa amin ay nakikisabay sa mga kanta sa telebisyon. Parang may party sa loob; hagis ng pagkain dito, hagis doon, at mga kamay na gutom na gutom sa biyaya. Nakakaliti rin sa tainga ang mga halakhak sa likod at mga nakababasag-salaming tawa sa bandang unahan. Hindi bale, kakain na kami ng pang-tanghalian ngayon.

Bago ito ha.Ngayon lang ako nakapunta dito.”, bulong ko sa aking sarili.

Mas lalo akong ginanahan nang nabasa kong ‘eat all you can’ ito. Hahaha!

At dahil may sumusuntok na sa aking tiyan, papaawat pa ba ako? At dahil minsan lang naman ito, papakawalan ko pa ba? XD

Upang masuklian ang aking pagkadismaya kanina, kinuha ko na ang lahat ng pagkaing nang-aakit sa akin. Uupo na sana ako nang nabasa ko na bawal pala magtira. Buti na lang at naubos ko ang aking kinuha at kung hindi baka magmulta pa ako.

Isang oras lang ata ang lumipas at umalis na rin kami sa Naks! Sarap resto. Tirik na tirik na naman ang araw at hudyat ito ng mahimbing na tulog, para sa iba ngunit para sa akin, ito ay hudyat ng paglalabas ng papel at lapis. Magsusulat na lang ako kaysa matulog. Habang sabay-sabay sa koro ang musika ng mga naghihilik at natutulog, hinawi ko nang katamtaman ang kurtina upang makasilay sa labas, kahit kaunti lang. Nakasulat ako ng isang tula ngunit hindi pa tapos (baka ipost ko ito sa susunod na blog ko). Wala pang 40 minuto ang nakakaraan ay dinapuan na rin ako ng antok. Hindi ko rin pala maiiwasan dahil ang hirap labanan. Halos 40 minuto rin ata ang aking mahimbing na pagkakahimlay sa aking bag bilang unan, wala pa rin kami sa susunod na lugar.

Ano ‘yun? Trapik na naman!!”

Nakakasira talaga ng magandang gising ang trapik, sabayan mo pa ng mainit na panahon. Malapit na pala kami. Ano naman kaya ang naghihintay sa amin dito? Sana naman hindi katulad ng una naming pinuntahan.

Isang munting kompanya ba ito o training center? Pagpasok  namin sa loob, ang daming gamit; salasalabat na electrical wires, mga circuits at iba pa. Isa pa itong corporasyon ng mga hi-tech devices. Nakalibot naman ako sa loob, at ang mga gamit palang ito ay tamang-tama sa aking kurso. Ang dami kong natutunan. Lalo na ang bagay na tungkol sa PLC, na siyang nagkokontrol sa ibang gamit na nakakonekta sa kanya. Ipinakita rin sa amin ang isang computer automated ( controller manipulated) na kurtina kung saan ay nagbubukas kapag pinindot ang isang button sa controller. Ito pala ang nagagawa ng mga bagay na ito. Sana magamit ko sila balang araw. Pero ayos ang pinuntahan naming ito kumpara sa una dahil mas nakita ko nang malapitan kung paano ginagamit ang mga bagay na iyon.

Saan na naman kaya ang next?”

Kakain na naman kami at mukhang hindi pa ito ang tamang oras para kumain. Akala ko ibang resto naman ang aming pupuntahan ngunit iyon pala ay yung kanina lang. Yung excitement sa pagkain kanina ay hindi ko na nadama ngayon. Marahil ay busog pa ako kaya kaunti lang ang kinuha kong pagkain ngayon.

“5:30 p.m. na at lowbat pa ang cellphone ko.”

Huling naming tatahakin ang landas patungong Market-Market, isang gusaling maihahalintulad sa SM at Robinson.Sandaling kalabit ng hangin mula sa aircon ang sumampal sa mukha ko na naging dahilan ng aking pagbalik sa naudlot na tulog kaninang hapon. Mas mahimbing ang tulog na ito kumpara kanina dahil malamig ang simoy ng hangin sa labas.

Nagising ako pagkaraang matulog ng isang oras at muli, trapik na naman pala. Halos 6:45 p.m na nang kami ay dumating. Medyo gabi na kami siguro makakauwi. Alas siyete na.

Bumaba sa bus para umihi. Naglibot libot ng kaunti at bumalik ulit pagkaraan ng isang oras. Ang bilis ng isang oras dahil hindi ko namalayan na ang bus na lang pala namin ang naiwan dito. Nakauwi na kasi ang ibang bus at lagpas 8 p.m. na nang nilisan namin ang lugar.

Ang tagal din ng biyahe. Mag aalas diyes na kasi nang kami ay nakababa sa FAITH. Uuwi na ako.

Habang naglalakad papauwi kasama ang isang kaklase, nagkatawanan pa kami nang saglit dahil may pasok pa nga pala bukas. Napagkasunduan din namin na mas masaya sa bus kaysa sa mga pinuntahan namin.

Naghikab ako at saglit na napatigil.

Fieldtrip nga ba ito o bus joy ride?

‘Yamo na nga hahaha. Ang mahalaga ay nakasama ko ang aking mga kakurso kahit sa isang araw lang. Isang kakaibang araw na puno ng saya, mga karanasan at pagtatawanang babaunin ko sa aming muling pagbalik sa paaralan kinabuksan.

 

 

Cram Lord

Posted: January 6, 2015 in MY EXPERIENCE, SCHOOL
Tags: , ,

“Umaga na pala. Patay late na naman ako!”

Paano ba kasi alas siyete na ako nagising! Hindi bale, sanay naman ako sa ganoong gising dahil malapit lang naman ang bahay namin sa paaralan. Kailangan ko lang ng mabilis na kilos. Yung kilos ba na kasya sa loob nga 30 minuto. Kain,ligo,sipilyo,bihis tapos karipas ng takbo papuntang labasan upang buksan ang gate. Ang dali naman pala ng buhay ko araw-araw. Kahit tanghaliin ng gising, ayos lang. Kahit medyo huli sa gising ayos lang din. Yung mga gising na 7:15 ng umaga ay simple lang sa akin. Kapag nakasanayan na kasi ang isang bagay, mas madali na ito sa mga susunod na gawain. Parang laruan na inaasemble. Sa una mahirap baklasin at ikabit ngunit makakasanayin ding buuin kapag tumagal tagal na.

Yung mga sinabi ko sa itaas, wala naman talagang kinalaman yan sa sasabihin ko.

Ngunit may natutunan ako.

Bakit kasi ang daming araw na nagdaan, ay hindi ko man lang naisipang gawin ang proyekto sa ADCOPRO? Dumaan na parang kidlat ang Pasko na sa sobrang bilis ay tapos na pala. Bagong taon? Parang isang pikit lang ng mata ko ay lumipas na rin. Ano ba ang ginawa ko noong bakasyon?

Kumain ✔

Natulog ✔

Tumambay✔

Kompyuter✔

Paikot ikot lang. Isang proseso na walang kinalaman sa siyensya kaso hindi makabuluhan. Pero para sa akin, ito ang mga dapat gawin pag bakasyon. Kaya nga bakasyon ang tawag sa bakasyon ay dahil ito na lang ang pag-asa ng mga estudyante magpahinga.

Bakasyon nag-aaral ka pa? Bakasyon gumagawa ka pa ng proyekto?

Yan yung mga kantiyaw sa akin ng mga tropa ko.

“KJ mo pre”

“Tambay na lang tayo.”

Ngunit naisip ko rin na may mga maidudulot namang maganda kapag ginawa ko ang mga iyon. Halimbawa ang pagtulog ay maganda sa kalusugan dahil inaayos nito ang mga ‘body tissues’ at tumutulong din ito sa pagpapaginhawa ng pakiramdam sa pamamagitan ng pagtatanggal ng sakit ng katawan sa maghapong gawain.Isa pa ang pagkain ng masusustansyang pagkain tulad ng gulay at prutas. Ngunit masama ba ang pagkain nang sobra kapag piyesta o may okasyon? Sinusulit ko lang kasi minsan lang dumami ang pagkain ng ganito.Pagtambay? Para sa akin masaya ito. Hindi naman ako tumatambay ng walang saysay dahil para sa akin, mas lalong tumitibay ang samahan naming magkakaibigan kapag tumatambay kami nang sama- sama. Sikolohiya? Naalala na naman kita. ‘Sociological intelligence’ kung tawagin ang bagay na iyon na kaugnay ng pagkakaibigan. Kompyuter? Wala lang. Masaya lang mag-ubos ng oras sa harap ng screen. Basta ba ay kontrolado ko ang oras ko nang tama.

Nagawa ko ito lahat pero hindi ang aming proyekto.

“Hay, Miyerkules na pasahan nun ngunit wala pa ako sa kalahati.”

Gabi ng Martes. Napakalamig. Ang sarap humilata sa kutson na malambot habang nakakumot.

Alas siyete na wala pa rin akong nasisimulan. Ang sipag ko pala. Kaya ko sigurong akyatin ang limang templo sa isang gabi lang.

Alas otso. Nagdadownload lang ako ng pelikula. Naghihikab na ako.

Alas nwebe. Naalimpungatan ata ako nang kaunti. Bumangon ako ngunit bumalik ulit sa kutson.

Alas diyes. Tulog na ko. Napakahimbing ng aking pagpapahinga nang biglang naalala ko na bukas na pala ang pasahan. Inaantok pa ako ngunit bukas pa ang laptop habang ang ilaw nito ay tumatagos sa mukha ko. Binuksan ko ang ilaw at kinuha ang Tanduay Ice sa ref. Uminom lang ako upang magising ako.Akala ko madali lang. Akala ko kaya kong tapusin sa loob ng isang oras.

Akala ko lang pala.

Alas dose na hindi pa ako tapos. Ni hindi pa rin nangangalahati. Kumislap ulit sa memorya ko yung mga oras noong bakasyon. Na sana ginawa ko na yun. Na sana tapos na ko ngayon.

Ala una na ng umaga. Mas  maingay pa yung bentilador sa akin. Ang tahimik kong gumawa nung mga oras na iyon.

Alas dos. Malapit na kaunti na lang.

Alas tres. Sa wakas matatapos na. Kaunting-kaunti na lang ito. Kaso ang sakit na ng mga mata ko. Pinipilit ko lang kasi silang imulat dahil alam ko na kung hindi ko sila gagamitin, aakitin na naman ako ng kutson na humimlay sa piling niya, “Ayoko na”, sabi ko sa sarili ko. Kailangan ko na itong tapusin. Tatapusin ko na ngayon.

Time checked, 3;30 am.

Tapos na! Makakatulog na rin sa wakas. Kung sana tinapos ko na bago ang Bagong Taon, hindi sana ako nagkukumahog nang ganito. Doon ko naisip na sayang ang oras. Ang oras na ginugol ko sana sa paggagawa ng proyekto ay napunta sa hindi makabuluhan. Pero tapos na. Wala na akong magagawa.

Ang kailangan ko na lang gawin sa susunod ay isaalang-alang ang tamang paggamit ng oras upang sa gayon ay hindi na maulit ang ganitong pangyayari.

Ngayon alas onse na ng Miyerkules. Kailangan ko nang matulog. Ayoko na magpuyat.

“Time is indeed gold to those people like me, who is a cram lord.”

Araw ng pagkakagawa : Enero 6, 2015, Martes.