Archive for the ‘MY EXPERIENCE’ Category


Posted: March 30, 2015 in MY EXPERIENCE, POETRY
Tags: , ,


(Originally written March 30,2014)

Back then were aliens and monsters
This time were mysteries I used to ponder
That always make me think
“How could they do that in a quick blink?”

I remembered one hazy March weather
When my bloodshot eyes unveiled a peculiar luster
All I’ve heard were trembling moans
That sound like sweet yet odd tones

Frozen in my bushy disguise
Like being stuck in an imaginary ice
I’ve witnessed the collision of incoming jet planes
The animals went wild in the wrong lanes

Unusual sightings continued to haunt me
As their temperatures rose unexpectedly
I couldn’t withstand the heat they’re giving
So I fell down in a ghostly building

Acids spat out on each other’s beak
Slender tongues simultaneously licked
As my tummy growled in disgust
Recovering from that gruesome blast

Tongue-twister speaking
While swiftly escaping
The dense, dark woods of ostriches
That gave me hundreds of stitches

Be Grateful Everyday

Posted: March 18, 2015 in MY EXPERIENCE, SCHOOL, THOUGHTS
Tags: , , ,

Several hours ago, my heart is nowhere to found ; as it is throbbing so uncontrollably quick. The moment when I woke up at 7 am, I began to anticipate that the worst is yet to come. Soon, I picked up my cellphone to check the time lapsed since I rose from my cold bed. The floor seems to be pushing my feet to the space between the air and the ground. Chilling inside, I drank four glasses of water to lessen the nervousness pulling my body side to side. There where I stood steadily, I peeked at the window and watched how the sun shone on everything under it : how elegant its rays penetrate the neon-colored hearts; how its solarbeams reach the river-crossed and gold-struck eyes.

As I walked towards school, I’m still certain (and hopeful) that we could pass our programming defense. The fact that we stayed 9 pm last night was no joke at all. And as one of my classmates saw the other’s eyes teeming with rivulets of dirty white drops, I felt a strong empathy to one another. And as one of the members who didn’t help that much, I still hoped for the best that our main programmer would still be able to cope up the near-to-losing-hope scenario. Our eyes that night folded like leaflets lacking air, as for us we’re on the verge of throwing our hopes away. Like what others say- we can do it!

So the morning rush was sweet but bitter breeze kept coming passing through the corridors. Heading to the topmost floor, I witnessed them -Eyes have no sleep, minds wander inside the program, trying to squeeze every juice left between the brains and the codes. It’s so hard to see your teammates doing everything just to pass while you’re just standing on the distance, watching their suffering. I can’t take that to happen due to the fact that all of us are experiencing the same mental anguish.

The moment has come but thanks to my mates because instead of backing out without prior knowledge ( or just little knowledge) regarding the program, they strengthened their desire and confidence to an unimaginable level. Who would have done that while under extreme pressure? So much to say, the defense went smooth and quite jagged at the same time which we find still successful ( or at least a bigger % of surpassing). We barely aced it!

At the end of the day, my simple thank you won’t be still enough to repay the efforts of  our main programmer. From her sacrifices of late night staying up to teaching us how the code works, I still hope for the day that I could pay her efforts not in terms of money but in terms of good will and good deeds. I’m so grateful to meet people like her who never just think of herself but thinks of the greater good of our welfare. How beautiful God’s hands are! He cared so much that he made the finest people who will lead other’s lives; teach them how to color a rainbow and show them how to make the earth spin in a series of galactic elegance.

Still, I have so many things to thank for and I couldn’t count them all. From my life to friends and possessions, I think I’m still one of those luckiest and blessed kid ever lived. Trudging the streets with bright city lights as I look upon those children in the corner- some have no food to eat, no clothes to wear and no life to spare. Still, I’m thankful to God for his greatness he showed to me- How unfair life is, we still managed to survive somehow. This is the way of gratefulness as is – a blessing to seal in the jar of today’s adventure; so mysterious and prepossessing.

How good God is. Being endlessly thankful to Him is enough to pay half of his sacrifices he’d done for us. The other half goes on how we handle our lives and now up there, he’s already happy with that. JUST LOOKING AT OUR SMILES, HE’S ALREADY FULFILLED IN GIVING US PERPETUAL LOVE AND GRACE.

You know that moment when you did your best but just ended up as failure? You know that moment when you expect things to be better but turned out worse?

You know those moments, right? What could possibly go wrong on them?

Most of us expect things to be great. Most of us rely on the brighter side of everything. Most of us eye for the light than darkness? But why there are incidents in our life that we just want to give up?  By mere fate? By strange chance? Or they are just bound to happen?

This is it. Friday. Just an ordinary day until my patience runs out. You know the game Dota 2? Well there’s what we called recycling of items which involves sacrificing ten items for  crucible charm jewel which contains lots of bundles (sets for heroes). If you predicted right ( that your team will win), you will gain one win. Win three battles and there you go, happy bundle! But if you predicted wrong and lose two battles, OMG, say bye to bundles and say hi to fragments. I have two charms, assuming that I will win them two. But damn, I felt so unlucky that day because I lose them both. I was really reckless in risking the charms until I figured out that i should first think of pros and cons before placing it on a danger zone. Bad luck and bad day= worst feeling. Sad life indeed.

The bad luck continued to roll on. Saturday. It’s our play today but sadly we didn’t win. I knew we did our bestest of the best but it turned out that the plaque wasn’t for us. I knew I might sound bitter here but this wasn’t the unlucky day for me. Holy wood of rainforest, the charm fragment curse resumed to amaze me. Amaze me to be annoyed again. You know that moment when you’re already at the end, so close yet so far still from the reach? You know that single push which is hard to do, simply because something seems to be dictating you inside your head? Well, bad luck mate. Bad luck. And the worst this day was when my aunt didn’t allow me to go to our overnight agreement. Sigh. I’d explained everything to her, but it seems that there’s a ringing force around me, hindering me from going. This was for project but for pete’s sake, I was just allowed to stay at house instead of doing our project. I didn’t have the force to reckon that I was right all along. Maybe they just cared for me. I understood that. They just cared for me.

How it feels to be unlucky the whole day?

-Your patience goes out of meter.

-Your blood boils like 100 degrees

-Skins go rough and cold( like reptiles)

-Notice the lines on the forehead. Yes, they stiffen.

-Eyes? Hmm. They are full of fury.

-Your hands want to punch someone but you can’t really do.

-You blame everything.

-You curse those who/what lead to your bad luck.

-You wish that this day is just a dream

-You wish to give up ( or try again next time then fail again)

For me, being unlucky is another term for chance dependents, considering that a bad luck is just a slight error to take note. Bad luck may affect the mood. It can ruin the whole good day. Even the whole week but not for months or years ( ’cause it may sound to be unrealistic). Unlucky persons tend to depend on good luck, thinking of things to be achieved shortly with little effort. Woah, does it sound like me? Haha. I guess so.

Today I realized something. The more we depend on luck, the more we get stressful when we don’t get the things we wanted. The more we think of luck, the more we forget the more realistic side of living. Let’s be thankful that we’re still here, living a normal and happy life even after a bad day. Let us also think of others who are not into living a normal life. They don’t deserve that miserable life, but we choose our life to be miserable. All of us undergo problems and sacrifices, it’s just the time that never ceases to unravel the angles of our different perspective when it comes to luck. Time is a tool that knows if luck is in our side or not. Fate could be reliable too, but fate could carry us into believing that all things come at the right time on the right track.

Who knows where time and fate might send you? Only God knows what’s best for us. No matter how unlucky or lucky our day is, he always seeks the best solutions in life. Indeed, everything happens for a reason. It just depends on us if we want to give up or carry on living.

Beginning this day, practice saying God bless instead of Good luck because you are blessed and not just lucky! 😉

Mga Ginto sa Aking Pitaka

Posted: January 28, 2015 in HOME, MY EXPERIENCE
Tags: , ,


“It’s hard to find true friends in a sea of diamonds” -Chase Mckenzie.

Pauwi na ako sa aking tahanan nang malaman kong wala na palang barya ang aking pitaka. Gabi na at lalo akong nanlumo sa pagkadismaya dahil nagastos ko na ang mga barya sa loob nito. Nasanay kasi ako na laging may pisong barya lagi sa aking bulsa o sa aking kalupi. Bukod pa doon, mas nakakapag-ipon ako ng barya kaysa sa papel na pera.Hindi ko alam kung bakit,basta ganoon na lang ako mag-ipon.

Sa gabi rin na ito kung saan ako lang mag-isa ang naglalakad, may naalala kong bagay,Naalala ko ang aking matalik na kaibigan.Naalala ko yung mga tawanan namin habang nakatingin ako sa buwan. Natatandaan ko pa noong mga panahong estranghero pa kami sa isa’t-isa. Nasa pangalawang baitang pa lang ako nang makilala ko siya. Dahil bagong lipat lang kami sa lugar na iyon, naninibago pa ako lalo’t napakamahiyain ko pa ng mga araw na iyon. Lumabas ako saglit sa tabing kalsada at marami rin akong nakitang mga batang naglalaro. Nahihiya akong lumapit dahil bukod sa hindi ko kakilala sila, baka hindi rin ako nila isali sa laro nila.

“Sali naman ako”, banggit ng aking batang tinig.

Tumingin sila sa akin. Nagtinginan sa isa’t-isa. Nag-usap nang saglit. Tinanong pa nga ang pangalan ko at sa huli, sinali rin nila ako.

Makaraan ng ilang minutong paglalaro ng holen, nakilala ko rin sila. Magkakapatid pala sila. Simula noong makilala ko sila, sumaya na ang aking mundo. Hindi na ako mag-isa at may kasama na ako lagi. At dahil nga doon, nakilala ko ang isang kaibigang hindi ko inaasahang dadating. Simple lang siya. Hindi siya katangkaran ngunit siya ay masayahin. Sa musmos niyang isip, makikita mo na kaagad ang ngiting bumabatak ng kanyang pagkatao. At ang araw na iyon ang naging araw kung saan lagi na kaming magkasama.

Lumipas ang mga taon. Nasa ika-anim na siyang baitang at ako naman ay nasa ikalima. Masaya kami laging dalawa. Kahit dalawa lang kami ay kaya namang gawing maingay ang buong paligid. Mula sa kwentuhang nakakatakot hanggang sa kalokohan, siya lagi ang aking kasama. Sa taguan, sa patintero at sa tumbang preso, siya lagi ang aking kakampi. Kung naasan ang isa, nandoon din ang isa. Parang kapatid na rin ang turing ko sa kanya kaya kung minsan akong magawi sa kanilang tahanan, ang init ng pagsalubong ng kanyang ina sa akin at dahil nga dito, doon pa ako kumakain minsan o nagpapahinga. Nakakahiya sa bahagi ko ngunit kailangan kong ipagpasalamat ang lahat.

Nagtapos na kami ng elementaryang dalawa at kami pa rin ang magkasama sa paglalakad sa ilalim ng sikat ng araw. Mistulan na kaming mga negro sa itim noong mga panahon na iyon. Walang payong- payong sa kasagsagan ng kainitan at kahit ganoon masaya pa rin kami. Sa paglalaro ng basketbol o sa pagkokompyuter, lagi ko siyang kasama. Kahit sa away nagtutulungan din kaming dalawa. Kapag nabubugbog ang isa, reresbak din ang isa. Sa paggigitara kung saan siya ang nagturo sa akin, ako lagi ang bassist at siya ang lead.Parang kuya ang turing ko sa kanya. Parang teletubbies XD.Andiyan siya palagi kapag ako ay may problema.Kapag may problema sa pag-ibig at natotorpe ako sa isang babae, nanghihingi ako ng payo sa kanya. Ganoon din naman ako sa kanya. Handa ako laging makinig sa kanyang mga sasabihin.Sa bawat kalungkutang aking dinaranas, nandiyan pala ang kanyang balikat na aking sandalan. Sa mga panahong walang-wala na ako at gusto ko nang sumuko, nandiyan siya palagi sa akin.

Iyon ang mga panahong kay sarap balikan. Mga highschool days na kay sayang sariwain kasama siya.

Ngayong nasa kolehiyo na kami, malayo na kami sa isa’t-isa. Hanggang text at chat na lang kami. Kung minsan, skype na lang ang nagiging paraan upang kami ay mag-usap. At tuwing bakasyon, asahan ang walang humpay na batukan at tawanan kasama siya at ang kanyang mga kapatid. Ito ang mga taong una kong nakilala sa bagong lugar na aking kinagisnan. At dahil sa kanila, nagkaroon ako ng matalik na kaibigang nandiyan palagi para sa akin. Kaibigang nasa tabi ko sa loob ng labing-isang taon.Nagkaroon din ako ng mga kaibigang hinding-hindi ako iiwan kahit sa ibang lugar na ako naninirahan. Sa saya at luhang ating pinagsaluhan, kumpleto lagi ang barkada kasama ang matalik kong kaibigan.

Sa oras na ito, nakahiga na ako sa aking kama at binabalik-balikan pa rin ang mga pangyayaring hinding-hindi na mabubura sa aking puso’t isipan. Kay sarap magkaroon ng mga taong kagaya nila na dumating sa buhay ko nang hindi sinasadya. Makakatulog na ako nang mahimbing ng may ngiti sa labi pagkatapos ng isang nakakapagod na araw.

Oo nga pala, wala na namang barya ang aking kalupi. Bukas sisiguraduhin kong magtitira na ako ng ilang barya sa aking bulsa upang sa gayon ay maalala ko sila lagi.Sana ayos lang sila doon.

Pinikit ko na ang aking mga mata pagkatapos ng minutong nagdaan habang humihiling ng pagkakataong makasama ulit sila.

Fieldtrip o Bus Joy Ride?

Posted: January 22, 2015 in MY EXPERIENCE, SCHOOL
Tags: , , ,

Parang pang karaniwan lang ang araw na ito para sa akin. Bitbit ko na naman ang kahel na bag na may halong itim sa aking likuran. Hindi na ito puno ng mga damit gaya ng bag ko noong nakaraang engcamp ngunit pagkain naman ang mga nasa loob nito. Kawawang hangin. Walang kapangyarihang gumalaw sa loob ng bag sapagkat nasasakop ng mga pagkain ang lahat ng espasyong nasa loob.

Ngunit,isang tipikal na araw lang ito para sa akin.

Katulad ng aking inaaasahan, medyo huli ang alis ng bus namin. “Magiging tao na ulit kami”, bulong ng iba habang papuntang Maynila.

Andiyan na naman ang mga gusaling nagpapataasan, ang maitim na usok ng siyudad at ang nakakainis na traffic jam.  Habang kami ay naglalakbay, ang dami kong napapansin habang ako ay nagmamasid; mga matandang nanlilimos, mga nagtitinda sa daan at mga pangkaraniwang taong naglalakad. Kung sana natutukan lang ng gobyerno nang maayos ang buhay ng mga taong ito, kaunti lang siguro ang manlilimos ngayon at mas lalong uunlad ang ekonomiya ng bansa. Naalimpungatan ako nang saglit at naisip na hindi ito ang oras para mag-isip ng mga bagay na masyadong malalim. Ang kailangan ko lang ay mag-enjoy sa fieldtrip na ito. Ngunit mag-eenjoy nga ba ako gaya ng isang taon?

Kaunting oras lang ay nakarating na kami sa unang destinasyon; ang Bacavalley na nasa San Pedro, Laguna. Noong una, napakainteresado ko sa pupuntahan na ito. “Wow, powerplant”, iyan ang una kong impresyon. Sa totoo lang, gusto ko lagi ang makapunta sa mga powerplant, dahil marami akong tanong sa isipan na hindi pa nasasagot. Ang mga higanteng makina, mga nagkikiskisang bakal at mga tubong nagtatayugan ay ilan lamang sa mga bagay na makikita sa isang planta.Bago namin malibot ang planta, nagsagawa muna ng mabilisang pag-iinform sa amin ang isang safety engineer ng Bacavalley. Wala pa sa kalahati ay inantok na ako dahil binabasa lang naman niya ang nakalatag sa tela na iniilawan lamang ng isang projector. Siguro ay dahil alam niyang mas mauunawaan namin ang mga prosesong kanyang binanggit kapag nakita na naman nang malapitan ang mga makina. Sa oras na ito, sinamahan na niya kami sa mga makina na ginagamit sa proseso ng pagkokonbert ng methane sa elektrisidad. Ang galing hindi ba? May silbi pala ang mga basura at dumi ng hayop sa paggawa ng elektrisidad. Akala ko ipapakita sa amin yung mismong mga proseso para lubos na maunawaaan kung paano nangyayari ang ganoong conversion process. Ipinakita lang pala ang mga kagamitan at kung ano ang nagagawa ng mga ito, na para sa akin ay nakakadismaya sa bahagi ko dahil gusto ko pa naman talagang makita kung paano kinokolekta ang methane mula sa landfill. Ganoon talaga minsan, may mga bagay kang gustong makita ngunit hanggang imahinasyon na lang ang mga iyon.

Umusad ulit kami. Kung gaano katahimik sa unang pinuntahan ay siya namang ikinaingay namin sa loob ng bus. Mas masaya sa loob ng bus kumpara sa unang destinasyon. Ang mga tinig na mababa at mataas ay naghahalo sa hangin na parang obra maestra, lalo’t may pangyayari pa kung saan ang lahat sa amin ay nakikisabay sa mga kanta sa telebisyon. Parang may party sa loob; hagis ng pagkain dito, hagis doon, at mga kamay na gutom na gutom sa biyaya. Nakakaliti rin sa tainga ang mga halakhak sa likod at mga nakababasag-salaming tawa sa bandang unahan. Hindi bale, kakain na kami ng pang-tanghalian ngayon.

Bago ito ha.Ngayon lang ako nakapunta dito.”, bulong ko sa aking sarili.

Mas lalo akong ginanahan nang nabasa kong ‘eat all you can’ ito. Hahaha!

At dahil may sumusuntok na sa aking tiyan, papaawat pa ba ako? At dahil minsan lang naman ito, papakawalan ko pa ba? XD

Upang masuklian ang aking pagkadismaya kanina, kinuha ko na ang lahat ng pagkaing nang-aakit sa akin. Uupo na sana ako nang nabasa ko na bawal pala magtira. Buti na lang at naubos ko ang aking kinuha at kung hindi baka magmulta pa ako.

Isang oras lang ata ang lumipas at umalis na rin kami sa Naks! Sarap resto. Tirik na tirik na naman ang araw at hudyat ito ng mahimbing na tulog, para sa iba ngunit para sa akin, ito ay hudyat ng paglalabas ng papel at lapis. Magsusulat na lang ako kaysa matulog. Habang sabay-sabay sa koro ang musika ng mga naghihilik at natutulog, hinawi ko nang katamtaman ang kurtina upang makasilay sa labas, kahit kaunti lang. Nakasulat ako ng isang tula ngunit hindi pa tapos (baka ipost ko ito sa susunod na blog ko). Wala pang 40 minuto ang nakakaraan ay dinapuan na rin ako ng antok. Hindi ko rin pala maiiwasan dahil ang hirap labanan. Halos 40 minuto rin ata ang aking mahimbing na pagkakahimlay sa aking bag bilang unan, wala pa rin kami sa susunod na lugar.

Ano ‘yun? Trapik na naman!!”

Nakakasira talaga ng magandang gising ang trapik, sabayan mo pa ng mainit na panahon. Malapit na pala kami. Ano naman kaya ang naghihintay sa amin dito? Sana naman hindi katulad ng una naming pinuntahan.

Isang munting kompanya ba ito o training center? Pagpasok  namin sa loob, ang daming gamit; salasalabat na electrical wires, mga circuits at iba pa. Isa pa itong corporasyon ng mga hi-tech devices. Nakalibot naman ako sa loob, at ang mga gamit palang ito ay tamang-tama sa aking kurso. Ang dami kong natutunan. Lalo na ang bagay na tungkol sa PLC, na siyang nagkokontrol sa ibang gamit na nakakonekta sa kanya. Ipinakita rin sa amin ang isang computer automated ( controller manipulated) na kurtina kung saan ay nagbubukas kapag pinindot ang isang button sa controller. Ito pala ang nagagawa ng mga bagay na ito. Sana magamit ko sila balang araw. Pero ayos ang pinuntahan naming ito kumpara sa una dahil mas nakita ko nang malapitan kung paano ginagamit ang mga bagay na iyon.

Saan na naman kaya ang next?”

Kakain na naman kami at mukhang hindi pa ito ang tamang oras para kumain. Akala ko ibang resto naman ang aming pupuntahan ngunit iyon pala ay yung kanina lang. Yung excitement sa pagkain kanina ay hindi ko na nadama ngayon. Marahil ay busog pa ako kaya kaunti lang ang kinuha kong pagkain ngayon.

“5:30 p.m. na at lowbat pa ang cellphone ko.”

Huling naming tatahakin ang landas patungong Market-Market, isang gusaling maihahalintulad sa SM at Robinson.Sandaling kalabit ng hangin mula sa aircon ang sumampal sa mukha ko na naging dahilan ng aking pagbalik sa naudlot na tulog kaninang hapon. Mas mahimbing ang tulog na ito kumpara kanina dahil malamig ang simoy ng hangin sa labas.

Nagising ako pagkaraang matulog ng isang oras at muli, trapik na naman pala. Halos 6:45 p.m na nang kami ay dumating. Medyo gabi na kami siguro makakauwi. Alas siyete na.

Bumaba sa bus para umihi. Naglibot libot ng kaunti at bumalik ulit pagkaraan ng isang oras. Ang bilis ng isang oras dahil hindi ko namalayan na ang bus na lang pala namin ang naiwan dito. Nakauwi na kasi ang ibang bus at lagpas 8 p.m. na nang nilisan namin ang lugar.

Ang tagal din ng biyahe. Mag aalas diyes na kasi nang kami ay nakababa sa FAITH. Uuwi na ako.

Habang naglalakad papauwi kasama ang isang kaklase, nagkatawanan pa kami nang saglit dahil may pasok pa nga pala bukas. Napagkasunduan din namin na mas masaya sa bus kaysa sa mga pinuntahan namin.

Naghikab ako at saglit na napatigil.

Fieldtrip nga ba ito o bus joy ride?

‘Yamo na nga hahaha. Ang mahalaga ay nakasama ko ang aking mga kakurso kahit sa isang araw lang. Isang kakaibang araw na puno ng saya, mga karanasan at pagtatawanang babaunin ko sa aming muling pagbalik sa paaralan kinabuksan.



House Baratheon

Posted: January 16, 2015 in MY EXPERIENCE
Tags: , , , ,

“Ours is the fury.”


Official Symbol of House Baratheon in Game of Thrones

Kung fan ka ng Game of Thrones o kaya ay napanuod mo man lang ang kaunting bahagi nito kung saan inilarawan ang Baratheons, masasabi mong malakas silang grupo.

Bakit ganoon ang kanilang motto? Marahil na rin ay dahil sa kanilang ugali na madaling magalit.

Bakit usa ang simbolo ng kanilang grupo? Siguro ang usa ay maamong hayop, ngunit kapag ito ay naalarma, lalaban ito hanggang sa huli gamit ang kanyang sungay.

Ganoon din ang aming grupo. Kahit na dalawa lang ang napanalunan namin,(3rd place in Battle of Words at Best in Talent sa Mr and Ms. EngEng) lumaban at pinatunayan pa rin namin hanggang sa huli na palaban at walang inuurungan ang aming grupo. Kahit pa sa katirikan ng araw nagtatatakbo, hindi kami sumuko sa mga pagsubok. Tulad ng isang usa, sinuwag namin ang mga balakid sa aming dinaanan. Hindi nagpatinag sa anumang humarang sa aming daan. Tinawid ang mga lupang imposibleng tawirin, habang kapit-bisig naming tinatahak ang mga mapuputik na kalsada.Bukod pa doon, masaya rin sa grupo namin. Sa lahat ng oras, makikita talaga na lahat ay tumutulong. May kontribusyon ang bawat isa. Kahit na nagtatampisaw na sa pawis ay hindi pa rin iniinda ang init na tumatagaktak.

Sa oras ng kainan, sama sama kaming kumakain na para bang pamilyang matibay.

Ang lider naman namin ang nagsisilbing inahing usa sa aming lahat at kami naman ang mga “deerlings” na kanyang ginagabayan. Lahat nagkakasundo.Lahat nagkakaisa. Kapag may problema ang isa, iisipan kaagad ng solusyon. Lahat nagtutulungan. Ang sarap sa pakiramdam kapag ang mga kasama mo ay ganito.

Hanggang sa huling araw,binaon naming ang ngiting pinaghirapan ng bawat isa sa amin. Ang mga alalaang isinaboy sa hangin ang nagsilbing palatandaan na may mga tao kang makakasalamuha sa buhay na handang tumulong sa lahat ng oras.

Kahit sa maikling panahon ko lang sila nakasama, naramdaman ko ang bayanihan na akala ko ay nabuwag na.

At dahil sa kanila, mas lalong lumalim ang pakikipag-ugnayan ko sa iba at mas lalong nawala ang hiyang nagkukubli sa aking sarili.

Salamat sa lahat Baratheon! Next year ulit!

20 Through 12

Posted: January 15, 2015 in MY EXPERIENCE, POETRY
Tags: , , , ,

I fell silently

As darkness falls

Not to my slumber

But to someone on my left

Night becomes starry

As I’m staring

To your eyes

Avoiding my every glance

Black spits out a meaning

Will this night get deeper?

Perhaps this night will get dimmer

Than my pale feelings

I’ve lost track of stars

Does it sound raining?

Or does it sound hopelessness

Of seeing you the second time around?

I won’t wish upon a star

‘Cause this will keep me on just hoping

But I can be your star

To light this shaky,empty sky

A shot in the field

Has taught me so much

An arrow in the sleeve

Waiting that 20 be shot through 12.



Araw ng pagkakagawa : Miyerkules ng Enero 15,2015.

Kalagitnaan ng engcamp ngunit ito ang ginawa ko. Marahil pagod siguro ko noong mga oras na iyon kaya naghahanap ako ng libangan. Mag-isa lang ako sa tent habang ang iba ay hindi pa tapos sa Engineering Race. 

Nakita ko siya noong gabi, unang araw ng Engcamp. Pakiramdam ko ang lamig ng paligid, ngunit binago niya ito para sa akin. Nakajacket siya, nakatayo kasama ang kanyang mga ka-clan. Wala naman akong magawa. Ayaw kong lumapit sa kanya at ibigay ang munting tulang ginawa ko. Ngunit ayos lang iyon para sa akin dahil nakatapos ulit ako ng isang obrang hango naman sa nakita. 

Nagliliwanag ka. Puno ka ng pag-asa ngunit sana huwag mong hayaan ang iba na ito’y nakawin.

Dahil maganda ka sa paningin ko at sa paningin ng iba.


Secret. Haha. Basta kung basasahin mo ito at iisipin,maiisip mo iyon.


Basahin mo na lang para malaman mo ang nais kong iparating 😉 haha.

5 am is the time

And being late is a crime

City’s running noisy

Neighbors are still sleepy

My mates are excited

To a get-away we wanted

Backpacks are bloated

Smiling faces are scattered

Jeepneys drive the dawn crazy

Slippers and shoes crack partly

Bones rattle like toys

Girls are chilling with boys

Daylight is peeking

Like this sweet vibe flowing

All over the school

That is both warm and cool.

Cool because of the breeze

Warm because of the hearts that never cease

To share a new thread

That will soon weave memories out of body and head.

Now we’re going to a place

Where trees are evergreen

Where adults are young again

Where comrades will found another hands

Where clans will unite as one

In a place where things go flat

But not the experiences

Just the things that will go flat

Like bags and stomachs.



Araw ng pagkakagawa : Miyerkules, Enero 14,2015.

Ang tulang ito ay para sa unang araw ng engcamp. Ito ang araw kung saan naghahanda ang mga estudyante para sa gaganaping ‘camping’. Dahil dito, naisip kong gumawa ulit ng tula na kung saan ay mailalarawan ko ang nangyari noong araw na iyon. 

Miyerkules, 5 am ang meeting time.

Iyan ang pinag-usapang oras ngunit nahuli ako ng mga sampung minuto. Pagdating ko sa paaralan, iyan ang mga bumungad sa akin. Mga taong naghihintay, mga bag na punong-puno ng gamit, na aking inilagay sa aking tulang ginawa. Ang saya sa pakiramdam na nakagawa ulit ako ng ganitong tula na aking binase sa aking nasaksihan noong araw na iyon.

Ang sarap sa pakiramdam na makakita ng mga taong nakangiti habang nagsusulat.


Hahaha. Yan kasi ang unang pumasok sa isip ko. Ang ganda sa taingang pakinggan. Naisip ko rin na pagkatapos ng engcamp,iimpis na rin ang mga namumukol na bag dahil wala ng pagkaing natira sa loob nito. At napansin ko rin, yung ibang bag ay para lang sa mga pagkain kaya iyon, gaya rin ng isang tiyan na aking binanggit sa pinakahuling taludtod. 😀

Ang dilim ng langit. Ang tahimik ng paligid. Kalahating minuto ay bagong taon na. Hay oras! ang bilis mong lumipas!

Natutulog ako noong mga oras na iyon. Mahimbing ang aking pagtulog. Naghihilik pa nga daw ako. Apat na unan ang aking niyayapos. Isa sa ulunan, dalawa sa tagiliran at isa sa paanan. Para akong nasa hotel, iyon nga lang walang airconditioner. Ngunit malamig pa rin, kasing lamig ng pandesal na hindi ko nakain kaninang umaga.

Isa pa, ayaw ko rin na ako ay ginigising kapag mahimbing akong natutulog. Hindi naman sa pambabastos iyon, ngunit para sa akin, wala ng mas masakit pa sa pagkaudlot ng magandang panaginip. Hindi ka ba magagalit kapag binurara ang iyong gawa? Ganoon din ang nararamdaman ko kapag natutulog ako… nang mahimbing at walang pasok.

“Joen, tawag ka ni…”, sigaw ng aking ina.

“Sino ‘yan nay?”

“Si… ”

“Ah. Pasabi po iyan na ako”

Kinalabit ako ng aking ina at dali-dali naman akong nagising.Pinsan ko pala yung nasa pinto. Niyayaya niya akong lumabas.

“Tara doon muna tao sa labas, manood tayo ng mga nagpapaputok.”

“Sige tara, tutal nakakatamad naman sa bahay. Haha”, sambit ko habang may muta pa ako sa aking mga mata.

Alas dose na. Nagsisikalampagan na ang mga kaldero at kawali. Ang ingay na ng paligid. Dumami na rin ang tao sa kalsada. Ang harurot ng mga sasakyan ay kitang kita na tila ba ay mga nagkakarerahang mga kotse. Torotot, gitara amplifiers. Ilang bagay na aking nakikita sa kapit-bahay at kabilang kalsada. Masayang mga mukha na walang katumbas ang sayang nadarama.Mga taong nakasuot ng pula ang mga nagtatalunan sa tuwa.

“Joen, kaunti ng paputok ngayon, ano?”

“Oo nga, dapat pala nagdala ako ng paputok galing Bulacan.”

“Haha. Bawal naman iyon eh. Pero pwede na rin kung gusto mo talaga.”

“Joke lang haha”

Naiingit kami sa mga nagpapaputok. Noong nakaraang taon kasi, nakapagpaputok naman ako kahit limang kaha lang ng piccolo. Nakapag luces din. Nakapagsindi rin akong fountain. Pero takot ang tita ko na kami’y maputukan o madisgrasya kaya siguro minabuti niyang iwasan na ang pagbili ng mga paputok.

Hanggang picture taking lang kami. Bawat klik ay siguradong puno ng mga ngiting sayad hanggang lupa. Kasama ang aking mga pinsan at ibang kamag-anak, masasabi kong maayos na rin itong gabing nagdaan. Masarap naman kasing kumain kapag kasabay mo ang mga mahal mo sa buhay. Nakakagaan ng loob kaya panandaliang nawala sa isip ko ang inggit sa mga nagpapaputok.

Inaantok na ako ng mga oras na iyon dahil ala una na. Dinadalaw na ako ng antok. Binabatukan na ako ng hangin upang maghikab, hudyat na kailangan ko nang matulog. Sayang talaga hindi ako nakapagpaputok pero naisip ko na swerte ako kasi may kamay pa akong gagamitin sa susunod na ako pa ay magpapaputok.

“Ano Joen, alis na ako. Ikaw?”

“Ge sabay na tayo”

“Wala pa lang tao sa bahay.Hindi muna siguro ko matutulog.”


Sandaling katahimikan ang bumasag sa maingay na gabi. Naglaho na lang ako ng parang bula sa kanyang paningin.Unti-unti na ring naglalaho ang mga makukulay na ilaw. Wala na ring tunog sa kalangitan. Tanging kapayapaan na lang at kaunting mga nagvivideoke.Pinatay ko na rin ang ilaw sa harapan ng pinto namin. Pinatay na rin niya ang sa kanila. Matutulog na ako.

Sa kabilang bahay, maririnig pa rin ang hiningang naghahabol. Pawis na pawis ang kanyang mga palad na animo’y sabik na sabik sa isang bagay na hindi niya nagawa kanina.Pag bukas ng pinto, bumungad ang bakanteng sala,isang mesa na puno ng pagkain at bukas na tv.

“Bakit bukas ang tv”, laking gulat niya ngunit pinatay niya kaagad.

Sa kanan ng sala ay mayroong isang kwarto. Malaki ang kama nito na kasya sa apat na tao. May airconditioner rin na lalong makakapagpapresko ng kanyang katawang medyo naliligo sa pawis. Kumuha siya ng babasahin sa ilalim ng maliit na mesa . Kadalasan ay mga thriller books ang kanyang binabasa dahil fan siya nito. Ngunit ibang thriller ang mararanasan niya ngayon. Hindi na kasi niya matiis.

Siya naman ang magpapaputok.

Ngunit bakit kaya sa loob pa? Pwede namang sa labas, hindi ba?

eeeeeeee “I wanna be the very best”-Ash Ketchum.

Anim na taon pa lang ako noong pumasok sa utak ko ang salitang “Pokemon”. Sa mga panahong iyon, wala akong ginagawa kung hindi maglaro lang maghapon, gamit ang Gameboy Light na regalo ng aking mga magulang noong limang taon pa lang ako. Ako na ata ang pinakamasayang bata sa mundo nang makatanggap ng ganoong surpresa.

Hindi mapapantayan ang saya ko. Kahit ang pintor ay hindi maipipinta ang mga linyang nagsasayaw sa aking mukha.Parang gusto ko na nandiyan lang lagi ang aking laruan.Sa katunayan, ang pinakauna kong nilaro sa aking gameboy ay “Super Mario”. Tuwang-tuwa ako sa tuwing tumatalon ang karakter ko na si Mario habang inuuntog ang mga bricks o bato. Kapag nakakakuha ng kabuteng luntian o kahel, lumulukso ang mata ko sa galak.

“Yes, lalaki na naman ako.”

“Yes, 1 up.Extra life na naman ito.”

Lumipas ang mga araw at nagsawa rin ako. Ilang beses ko na rin kasi natapos ang larong ito. Naghahanap ang aking mata ng bagong biktima.Isang obrang makakapagpabuhay ulit sa sawa kong pag-iisip. Yun bang bago sa aking paningin.

Hanggang nung isang araw, pumunta ang pinsan ko sa aming bahay. Kuya ang tawag ko sa kanya dahil mas matanda siya sa akin ng limang taon. Bakit kaya siya pumunta? May laro ba siyang bago? Nakakasawa na kasi ang Super Mario. Ayoko na rin sa Donkey Kong.

“Joen, papahiram ko muna sa iyo ito. Maganda yan, Pokemon English Version.”

Napuno ng kuryosidad ang aking utak. Ang daming ulap ng pagkagulat ang sumalubong sa akin. I was like “Im floating on cloud nine.” Ang amoy ng plastik. Ang magaspang na likuran ng bala. Ang gasgas na harapan. Ang tuklap na tatak na may nakalagay na “Pokemon English Version”. Sino itong pagong na bughaw? Naguguluhan na ako kung kamukha lang ba ito ng Digimon (mas una ko kasing pinanuod ang Digimon kaysa sa Pokemon) o bago lang talaga ito?

“Basta ingatan mo ha. Hiniram ko lang rin yan.”

Umalis na siya nang hindi man lang ako tinuturuan kung paano laruin ito. Nangagapa pa ako sa dilim. Nangangalap ng impormasyon sa akin isip kung paano ito laruin.Dahil wala na si kuya Marlon, napilitan akong tuklasin ito mag-isa. Ano kaya ang mayroon dito? Binuksan ko na ang gameboy. Kahit black and white lang ang grapiko nito, hindi pa rin maiiwaksi ang pagkasabik ko na laruin ito, minu-minuto,segu-segundo.

New game.


Ito yung starter ko na si Bulbasaur. Paano ko nga pala nalamang green ang kulay niya, hindi ba black and white pa yung version na yun? Haha. Nalaman ko iyon dahil may munting aklat ang pinsan ko na tungkol sa mga Pokemon.

Wow, ito pala iyon! Nagsimula na nga ang paglalakbay ko sa loob ng isang laro. May tau-tauhan doon, gaya ni Professor Oak ngunit mas pinaganda ang laro dahil may karibal na nagngangalang Gary Oak. Pumasok na ang karakter ko sa isang bahay kung saan sa lamesa ng bahay na iyon ay may nakalatag na tatlong bola na sikat sa tawag na “pokeballs”. Sa loob nun, may tatlong “pokemon” na pamimilian. Ang natatandaan ko, ang pinili ko sa tatlo ay si Bulbasaur, isang “pokemon” na may katangian ng isang halaman.Naakit ako sa kanya dahil paborito kong kulay ang luntian

Ang astig ng laro para sa batang katulad ko. Parang ako mismo ang nasa loob ng laro. Lumalaban sa iba’t ibang tao na kung tawagin ay “trainers” at ang malalakas naman na tinatawag na “gym leaders”. Ngunit may mas malalakas pa sa mga nabanggit na bantog sa tawag na “elite fours and league champion”, kung saan ang kalaban kong si Gary ang pinakamalakas sa lahat.

Buong gabi.Buong araw akong naglalaro, kasama ang pinsan ko. Kahit nagkakarga ako ng baterya para sa aking gameboy ay sige pa rin kami sa paglalaro. Simple ngunit may istorya ang laro. Mahabang pakikibaka sa gitna ng mga delubyo ng pagkatalo,pagkapanalo at pakikipagkaibigan.


Pokemon graphics through the years. Wala dito yung black and white version lol.

Sa hindi inaasahang pagkakataon,mawawala na pala sa akin ang balang iyon. Kukuhanin na pala siya ng totoong may-ari sa kanya. Sabagay, hiram ko lang naman iyon sa pinsan ko. Hindi iyon sa akin, kaya ano ang karapatang kong angkinin iyon. Pero dahil bata pa ako noon, itinatak ko na sa isip ko na pagmamay-ari ko na iyon. Masakit iyon sa puso ng isang anim na taon na bata, dahil parang inagaw mo sa kanya ang laruang itinuturing niyang ginto.Iyak ako nang iyak sa kwarto. Ang aking ulo ay hinihigop ng lupang nilamig sa pag-asang magkakaroon pa ako ng ganoong paglilibangan. Tila naging bulak ang tekstura ng aking kinauupuan dahil sa walang katapusang daloy ng tubig sa aking mata. Mababaw na talon ang namuo sa gilid ng aking mga sisidlan. Isang impukan ng kalungkutan na naranasan ko sa isang araw

Napamahal na ata siya sa akin. Napamahal na ako nang husto sa laruang iyon. Hindi ako makatulog sa gabi. Pinipilit ko ang ama ko na ibili ako ng ganoong kagandang likha.


Ito ang X and Y version. Isa sa pinakabagong version ng pokemon. Ganda na ng graphics!

Ang kahapon ay kay sarap daanan. Ito ako ngayon pagkalipas ng ilang taon. Naglalaro pa rin ako ng Pokemon. Sa loob ng sampung taon, patuloy pa rin akong naaaliw. Ibang bersyon naman. Ibang anghang ang bawat isa. Ibang sarap ang nalalasahan sa tuwing makakahawak ulit ng “console” na mapaglalaruan nito. Sumikat na ang araw ngunit hindi ko pa rin mabitawan ang lubid na nakapalupot sa akin. Mga hibla ng mura kong karanasan na patuloy na hinahabi ang mga panahong hindi na muli pang maaaring ulitin. Marami akong naalala. Maraming aral na natutunan sa paglalaro ng pambatang laro.

Oo isang hamak na laro lang ang Pokemon ngunit dahil dito, lalong tumibay ang pakikisama ko sa iba at kumpiyansa sa sarili.Pinayabong nito ang dahong tumatakip sa akin. Hinubog nito ang unang balangkas ng aking buhay sapagkat dahil dito natutunan kong hindi sumuko sa lahat ng bagay, mapamahirap man o madali ito. Natutunan ko ring hindi isuko ang bagay na mayroon ako gaya ng pamilya ko na mahalaga sa akin.

“Gotta catch ’em all”. Isang kataga na kapag sinalin ko sa aking pagkakaintindi ay “Kaya mong gawin ang lahat upang makuha ang minimithi mo sa buhay, sa mga oras na ang salitang imposible ay nanatiling isang mitong mahirap basahin.”


That moment when you’re bragging upon finishing a game.

Sige maglalaro na ako.